Yol
1 saat kaldı İzmir’in geride kalmasına. Yeni şeyler oluyor, yeni enerjiler, yeni bakış açıları, yeni problemler. Hepsi ardarda geliyor : ) Hayat yeniden başlıyor gibi.
Evin kapısından son kez çıkmak, beklediğim üzere derinde bir yerleri titreştirdi : ) Son kez olduğunu bilmek son derece garip. Hayatımın bu erken sayılabilecek döneminde bu kadar çok son ve başlangıç ne kadar olumlu olacak genel üzerinde bilemiyorum lakin hoş bir durum olduğunu söyleyebilirim.
An itibariyle, tek olmasada çanta, araba, Bonny ve ben varız bu dünyada. Başka kimse yok..
Yakın zamanda hiç olmadığı kadar çok canlı olacak. Bu düş herşeyi daha kolay bir hale getiriyor.
Boş Ev
Son kiramı ödeyeli 12 gün oldu. Bir rahatlama beklerken tam aksine evden “kurtulmak” giderek zorlaşıyor. Adeta kök salmışım Bornova çukuruna. Sök sök bitmiyor. Şimdi içinde eşya kalmayan “eski” evimle bütün bağlarımı koparmaya çalışıyorum. Çok sürmez bir haftaya kadar herşey bitmiş olur. Zor bir hafta olacak gibi duruyor ama.
Ve Başladı..
9 sene evvel yine bu aylardaydı İzmir’e gelişim. 5 sene evvel yine bir Haziran ayı idi İzmirdeki en son kalemi “kira”layışım. Belli ki yine bir Haziran ayında yollara düşmek gerekiyor. Mayıs ayında doğduğumdan mıdır bilmem, yazların başlangıcı hep dönüm noktaları oldu hayatımda.
Birdenbire bir istek patladı içimde ve başladım. Alelacele topladık eşyalarımı. Fazlalıkları atmak gerekti. Beni ben yapan, yalnızlığımı sarmalayan onca nesneden bir anda ayrılmak kolay olmadı. Olması gereken buydu ama..
Üstelik bu sefer beni, benden başka çağıran hiç kimse yada hiç bir şey yok. Bu tek bir adımı atabilmek için ne çok şey biriktirmem gerekti.. Ne çok şeyden vazgeçmem gerekti.. Tek bir adım başlatacak herşeyi ve ben atmak üzereyim. Ayağımı kaldırdım, ileriye doğru hamle yaptım. Bastığım yeri görüyorum ama belli belirsiz bir korku da yok değil. Umarım korkularım beni ele geçirmez.
